Yirminci yüzyılın başında gitar, konser salonlarının çalgısı sayılmıyordu. Andrés Segovia'nın uzun süren çalışması bu algıyı değiştirdi.
Dağarı genişletmek
Gitarın solo dağarı o dönemde dardı. Segovia, dönemin bestecilerini gitar için yazmaya yönlendirdi ve klavye ile lut dağarından aktarmalar yaptı. Bugün klasik gitar programlarının önemli bir bölümü bu iki kaynaktan gelir. Bu aktarmalar çalgıya yalnız yeni parçalar değil, yeni bir çok seslilik anlayışı da getirdi.
Ton anlayışı
Aradığı ton, salonda taşıyan ama sert olmayan bir tondu. Bunu sağlamak için sağ elin tele giriş açısı ve tırnak biçimi üzerinde titizlikle durdu; bu yaklaşım kendisinden sonraki öğretimde de sürdü. Tırnağın boyu ve kesim açısı, bugün de her öğrencinin kendi eline göre ayarladığı bir ayrıntıdır.
Tartışılan yanları
İcrasındaki serbest zaman kullanımı ve kimi aktarmalardaki değişiklikler zamanla eleştirildi. Bu eleştiriler katkısını azaltmaz; dönemin icra anlayışının nasıl değiştiğini gösterir. Bir icracının katkısı ile o icracının yorum tercihleri ayrı ayrı değerlendirilir.
Öğrenciye karşılığı
Onun kayıtları, gitarın tek başına bir konser çalgısı olarak nasıl kurulduğunu gösterir. Aynı eserin bugünkü icralarıyla karşılaştırıldığında yorum anlayışının ne kadar değiştiği doğrudan duyulur. Öğrenci için bu karşılaştırma, kendi yorum tercihlerini bilinçli yapmanın ilk adımıdır.
Derslerimizde klasik gitar dağarı bu geleneğin içinden seçilir.